ne çok şey sığdı bigüne  böyle..

çok geldi belkide ..

yeniden burda o küçük..

yeniden

yeniden

yazmak istemezken

ekranın karşısında tuşların başın ve gülümsemesi hala orda.. yine saçmalıyor hayatı

umutsuzluğuma  ve gerisine tükürüyorum bugün  

herneyse gerçek kalma dilekleriyle hoş yada istediğiniz gibi..

itin kuyruğunu kıstırmak gerekiyor sanırım:D

Geçte olsa

hayat ve yapılıcak bitmez

ve bunu ben söylüyorsam sanırım bu bi kıyamet alameti

vızıltılarım sessiz ve cümlelerimi yarıda kesmek için fırsatınız yok!.

yanlış yerler..

yanlış kişiler..

yanlış yerler..

yanlış zamanlar..

ve yaşanmamış olmasını dilediğim koskaca yanlış bir hayat.

ters giden terslikler vs.

olmamamasını dilediğin şeyler,

tanımamış olmayı dilediğin kimseler,,

gitmemiş olmayı dilediğin yerler,,

ve yaşanmamış olmasını dilediğin bir hayat..

hayat eti topu bunların bütünü. . en azından benim için ve bana göre..

doğru yanlışlarda,yanlış  diyorum işte..

dokunduğun

ve bugün yine kendimdeyim

kurtulmuşken saplantılarımdan..

Beraber ölümü beklediğin bi sevgili kaldımı uzaklarda

Gökyüzüne baktığında içini ısıtan güneş orada duruyor mu hala?

Gece yağmuru beklerken avucunu açmış

Yeryüzünü sarmış göz kırpan yıldızlar kaymamış mı hala

Ya da bir umut belki son defa sarılabileceğin dört elle

hiçbirisi…

Şimdi kalan yalnızca hiçlik..

Hiçlik ve boşluk

**

–

hücumda sindirilmeyenler..
ve boşlukta kalan hisler

-

ve farklılaşan ben ..

tezatlığımı yıkmış bi  köşeye taparken bu kutsal uyuma..

özlemişim ve ihtiyacı varmış ruhumun..

suskunluk ..

telkinler ,, terapi niyetiyle alınmış ağza bikaç kelime işte..

ve boşvermeli..

sesine kapılmalı sessizlik meleğinin..

meleğim artık yok gibi derken susuyorum çıkıcak biyerlerden bir ses ve yeniden ..

ışıldamasını diliyorum yeniden aynadaki yabancıların gözlerinin..

suratsızlıklar arıtk benleşti kaçtıkça ben..

suratsızlığım yapıştı yakama..

………………………

………………………

ç……..

bir cehennemden geçiy……………..orum,

geçiyoruz..

farkındayım,,farkında olmaksızın..

umutsuzluğundan doğan umarsızlığım..

ayakta kalacak kadar vaktim kalmadı diyorum işte yine size..

bi köşe..

yığılmam gerek izninizle ..

kusmalı tüm lanetleri ölü çocukların ellerine..

ve kaymalı vakit geçmişken ayaklar bu buz demirden..

kanlı gözleriyle

leş doluydu midesi..

bekleşen kargaların gözü önünde ..

akbabaları yer yutarken açlıkları..

yalındı yalnızlığı

tıpkı cehennemin kızıllığında debelenen ayakları gibi..

kalabalıktı hiçliği..

bitmeyen onlarca yıldızdı hergece kaydırdığı yapmacık  gök havuzundan..

ve duvarındaki gölgeler  çamurdandı akan ellerinden..

işte milyonlarca pislikti yuvalarını ağzına kusan..

ve çıplaktı..

tüm hiçliği yeniden..

melekler selamlamıyordu bu kez onu.

gözyaşları vardı sadece anlatan onu..

konuşmuyordu

ya da kimbilir duymayan bendim..

yada sessizlik konuşuyordu rüyamın en aylak anında..

ve biz onu dinliyorduk

kimbilebilir belkide gerçekti hepsi

o ağlıyordu ve ben hıçkırıklarını duyamıyordum

rüya diğildi gördüğüm o da ..

o vardı ve gözyaşları ve sessizlikti sebepsiz..

yoktu işte gerisi

rüyamdaki sevgisizliğimdeki içimdeki..

bilmiyorum diyorum yeniden..

bitirmeli asilce bi giyotin kesişinde,,cesareti yoksa devam etmeye

ya da hala bi ümit var içimde

 yapabilirim edebilirimli cümlelerle inanılasılıktan çook uzakta kalanlardan seçmece.

birileri birileri..

ve geride kalan diğerleri

parça bölük benliklerimle benim karşımdaki.

ve sıınamazken hiçbirine

varlığından uzak yokluğundaki gölgelerimle sokak oyunlarında ben  elimde kalem yine o dipteyim.

saçmalamaktan öteye gidememek

ve buna seyirci kalmak tiksinmiş bakışlar altında..

kaçmalı diyorum yeniden

keşfedilmemiş bi duvar dibine..

ayın en parlak en güzel gününde sevindir yıldızları coşan deniz köpüğünün çılgınlığında..

ve bir çığlık at duymadan kimsecikler.

ve masumluğuna ihanet et meleklerin becer bi deniz yıldızını..

berrak denizin sessizliğinde..

kanat yalınayak gülümserlikleri..

kanınla boya kumsalın tazeliğini..

ve bırak ellerini denizin kızına o hep ordadır yazar senin adına..

susmaya karar vermişti yeniden
kaçmaya herşey+herkesten..
soğumuştu hayatttan her zamanki kadar ve hepsinden daha fazla..
yuvarlamak istiyordu, b.knu çıkarmak kelimelerinin..
anlamasınlar istiyordu anlatmaya çalışırken gördüklerini.
biliyordu gülen suratların hiçbiri inanmamıştı ona..
sahte bi gülücüktü hepsinin takındığı..
inanmadıklarını bile bile yeminler tüketiyordu sanki bütün hayatıyla..
ve işe yaramaz dedi..
sustu. . .
içindeki şeytanın onu ele geçirmesine izin verdi..
bıraktı kendini ona..

bulantısını atrırmıştı yeniden fıçı göbekli p. kasıntılığında bi herif ve 45′lik aşifte modunda bir öğretmen temsilcisi..
nefret ediyordu tüm resmiliklerden..
formaliyetten..
bigün suratlarına tüküreceğinden emindi adı gibi ve sadece kanlı hayallerinde bulmaya başlamıştı kendini..

geçmiş zaman kullanır olmuştu yarını bahsederken..
bitmesi gereken herşey başlamıştı çoktan..
ve o salmıştı kendini zamanından önce..
hikayelerini unutmuştu artık..
yazılması gerekenleri sapıtmıştı yaşadıklarını yada düşündüklerini işte ..
geçmişti kendinden..
karşısında oturanların aklından geçenler hakkında öyle çok tahmin varken..
en ufak bi fikri yoktu gerçeğe dair….
en can sıkıcı günlerinden birinde..
şekersiz kahvesini içip titremesini diliyordu
düşücekmişçesine yürümeyi duvar diplerinde..
bembeyaz olmak istiyordu uçup gitmek..
simsiyah pisliğinde…

avuçlareım dolu oturdum koltuğuma..kalem elimde.farketmez tutmaktan acizken ben..

isteksizim bugün dünde yarında isteğim olmadan burdayım ben hayata..

yorgunum omuzlarım dizlerim sanki bi yıkıntı taşıyorum içimde..

isteksizim dedim ya yazmaktada dolu  demiştim avuçlarım ama yazmak zor gelir oldu olanlar bu kadar ardışıkken..

hayat diyip geçmek istedim olmadı o kadara kapayamadım ben gözlerimi hiç ukykumda bile..açıktı gözlerimde sevişme sahnesinde..

o vardı sanki yine yanlış kişide buldum özlediğim kız çocuğunu..o çoktan gitmişken..unutmuşken sıcaklığını yalancı bi çocukta aradım pırıltısını.sonra anladım herşey geçip bittikten sonra.o el onun diğildi,,onu öpmemiştim..

suçsuzdum hala herkes kadar..herkesmiş kimin umrundaki onlar..oda..

tekmeyi basıp gitmeli dedim işte..

gittim sonra ona..

küçük kıza işte..

anlattım birbir..

sendin o an o dedim..o ellerde seni hissettim..durmadı yaşlar yine işte..

öyle özlemişimki onu o an daha çok farketttim…

ama değişmişti herkes herşey..

ben,,o..onlar herşey

geçmişti zaman..

şaşırmıştı en çok o yaptığım herşey şaşırtmaya başlamıştı onu demiştim onada

‘değişti herşey..

kimdiki insanlık,,neydi ya da ..kimlerdi işte..

biz değil insanlık bunun suçu. evet öyleydi peki biz kimdik bi insandan başka neydik..

o insanlık..!!

bencillik ..

damarımızda ki şeytanın adına bunu koyduk.kötü olanlardı benciller..oysa hepimiz bencildik insan olduğumuz kadar..

kim ben den ödün verdiki bi başkası için..

hanginiz yaptı bunu hangimiz yaptık!

herkes haklıdır kendine göre işte ..

şikayet edilmesi gerektiğinde bi başkasıdır suçlu o zaman konuşmayı biliriz yaygara yapmaktada sınır tanımayız..

insan demekten nefret eder oldum aynama baktığımda tanıdıkça o insanları..bende bi insanım nitekim ve bu nefret benim suçum değil desem cevap insanlık desem..tükürdüklerimi koyup kupama yudumlamazmıyım..evet öyle..

insanlar laneti doğranlar oldu sonrada lanetten sakınan  ..

lanet olsun diyorum tüm lanetimize..

ve uzatmamalı bu kadarinsana dair..

insan işte değişmeyen bu olucak herzaman..

insan işte

benler yerlerde..

—————–

….